Albanian Literature

Shpresa Vranari
Writer

Bio
Eshte me origjine nga Borshi i Sarandes, por ka lindur ne qytetin e Vlores ne gusht te vitit 1950.
Ka kryer shkollen e mesme"Ali Demi". Pas kesaj ka kryer studimet e larta ne UT ne fakultetin e fillologjikut, dega letersi, ku eshte diplomuar ne vitin 1976 me nota te larta.
Ka punuar ne rrethinat e qytetit te Vlores per disa vite dhe se fundi ne gjimnazet"Ali Demi"e "Halim Xhelo". Ka qene disa here drejtoreshe e nendrejtoreshe.
Ne vitet e levizjes demokratike 1990 eshte perfshire totalisht ne proceset demokratike, duke marre pjese ne komisionet e zgjedhjeve ne pozicione te ndryshme. Ne vitin 1992 deri ne 1994 ka qene sekretare e Gruas Demokratike per qytetin e Vlores. Nga viti 1996 deri ne 1998 ka qene antare e Keshillit Kombetar te Gruas Demokratike.
Ka ndertuar nje familje te rregullt, ka rritur dy djem te cilet jane diplomuar I pari ne filozofi-sociologji dhe i dyti per shkencat kompjuterike.
Ka botuar ne shtypin e kohes (pas rrezimit te diktatures) tregime, artikuj dhe reportazhe.

Librat qe ka botuar jane :
"Tregime" viti 1993
"Mos me gjykoni" roman viti 1994
"E lojtura" roman viti 1995
"Rudi dhe Stela"(Duke kerkuar qiellin) roman viti 2001
"Telefonate ne parajse" tregime e novela viti 2001
"The poor demented"novel (english) viti 2010

Vazhdon te shkruaj artikuj dhe reportazhe ne shtypin shqiptar ne USA si tek gazeta prestigjioze "Dielli", ne te cilat pasqyrohen aktivitete te ndryshme apo perfshihen probleme te qenesishme te diaspores shqiptare.
Eshte duke punuar per librin e ri me titull" Vitet e Zerines"
Eshte antare e shoqates se shkrimtareve shqiptaro-amerikane qe prej 2009.
Jeton ne Boston se bashku me familjen qe prej vitit 2001.

Pjesë nga krijimtaria e autores

Testament dashurie

Ai dhe Ajo.Si ne krijimin e botes. Le t'i quajme Eve dhe Adam.Sapo kane prekur pelinin e seksit, ashtu miturisht, ne perfytyrim.
Adami eshte 17 vjec. Dikush mund ta quaje burre, ndersa une them nje femije, nje femije me gjymtyre te zgjatura, me ze te trashur, me qime ne faqe e me ca kokrra te vogla me qelb qe te kujtojne majen e zverdhur te grurit. Per korrektese ai do dhe dy muaj te mbush 17 vjec.
Eva, 16 vjec, me ca floke te rralle e te verdhe qe i mban shkurt dhe me nje trup nervoz dhe elastik.
Nuk jane aspak te bukur neqoftese do t'i studiojme cm per cm… e megjithate une them qe jane te hijshem, te gjalle, konkrete, te qenesishem shume here me shume se sa njemije statuja te Veneres dhe te Adonisit.
Pra si rrjedhoje jane te bukur.
Ai ngrihet nje mengjes i lodhur.Naten ne enderr ka rendur pas kapses se saj te kuqe dhe…nuk e kapi dot.

…………………………
-Te dielen kam ditelindjen- i thote ai,-do te vish????
-Te shohim-, thote ajo ….dhe shkeputet ne nje vrap te lehte.
Te dielen Eva nuk erdhi. Dergoi nje liber, nje cokollate dhe nje kartoline."Adamit nga Eva.100 vjec."
Ai u alarmua…nuk erdhi…nuk me do dhe filloi te pinte duke kerkuar te mbyt ngulshet e denesjet.

………………………………
Nje dite ai i la takim. Ajo nuk erdhi.
-Pse? E pyeti ai te nesermen.
-Kisha pune.
E verteta ishte ndryshe. Even e kishte kapur frika. Ai nxitonte shume ne rrugen e dashurise.Ai kerkonte vetem nje shteg te holle sa filli i Ariadnes,pastaj dinte vete se do arrinte.Ajo ishte e kunderta, donte nje rruge te gjere e te zbukuruar me lule e miklime, ku te kalonte e te tundete kellqet e gjera e pak pllakatare.Dhe pervec kesaj ai here here nuk i dukej dhe aq terheqes me ate hunde kerrute qe po i hiqej e hollohej cdo dite nga dashuria.

* * *
Ah moj Eve! Sa shume gabove! Nuk i pe lotet qe derdhi Adami. Kur ti i the se… ishte ceshtje ndjenjash dhe…se nuk e doje.
Po ku e di ti se c'jane ndjenjat…sepse do te kishe plasur ne vend nga dhimbja per Adamin.
Po. Ti e vrave Ate. E vrave pa t'u dridhur asnje fije e shpirtit.

…………………………………
Dhe nje dite Adami qe tashme ishte 18 vjec,i zhgenjyer u ul e gdhendi nje klithme dhimbjeje, nje testament dashurie, i vlershem per kedo, kudo e kurdohere.

* * *
Eve!
Vendosa te shkruj se shpirtin e kam plot. Eshte nje shpetim, nje katarsis…njeriu gjithmone mbetet qenia me egoiste dhe une nuk bej perjashtim. E megjithate po te them, po te betohem si para nje altari te shenjte se per ty kam vuajtur shume. Ndonese zjarri eshte ne te shuar, kam ende mall per ty, mall zhurites qe me djeg.
Une jetoj dhe do te vazhdoj te jetoj, po bredhjet e lira shpirterore nuk kam per t'i ndier me. Ato-ndjenjat e mia u ngjanin disa kuaj-mezave te harlisur, ngujuar brenda nje gardhi te forte.Jane -ishin kuaj te mrekullueshem, te kuq, pullallinj, te bardhe, te zinj, me krifa krenare e mosperfillese, kalerojne, vrapojne, shkrofetijne, tundin vrullshem jelet e bukura, hingellijne fort,mbytur, me gaz a zemerim…vecse jane-ishin ngujuar brenda nje gardhi te forte.
Dera u hap, e hape Ti butazi e dinakerisht, kur une isha ende i brishte.Ata…kuajt-endrrat me permbysen,me shkelen e me ledhatuan me krifat e tyre si ujvare,me zhyten e me mbyten ne pastertine e kristalte te syve…tmerresisht te bukur, me shkelmuan egersisht nen thundrat elastke dhe…pas kesaj une u ndodha ne agonine e vdekjes.Ata-kuajt-enderrat e mia largohen diku …drejt nje horizonti qe shndrit.Ndersa une mbetem per toke…i plasaritur e i bushuar.Vetem.Nen qiejt e muget.
Kuaj-enderrat me kane braktisur…ndoshta per gjithmone.
Ata m'i vodhe ti.
Tashme kujtimet mbajne ere arkivolesh.
Perfytyroi ,e dashur, kujtimet si copera te trupit tend, futi ne arkivole, mbi to lesho nga nje pike lot dhe pastaj varrosi. Nuk dua te te bej me faj. Ti qendron e paperlyer, e pafaj, e zhytur ne fajesine me te madhe.Ti me vrave.Ti je nje djall -engjell, me sy te paster ku dhe vete pastertia duket e mjere.Ti bere nje krim e perseri mbetesh e paperlyer.
***C'ndodhi me ty e dashur? A e ke pyetyr veten nje cast? Te jesh valle kaq e ftohte, kaq pak njeri?Po veshtrimi yt?Po syte e tu?Ata ende nuk i ke vrare deri ne fund,ata te tradhetojne.
Une tani i ndesh rralle, por e kam kapur disa here dritherimen-flutur qe ze vend diku, ne cep te veshtrimit tend dhe ti ne ato çaste, e dashur, me dukesh si nje vajze e vogel qe i ka humbur dicka dhe eshte gati te qaje.
Perse e humbe e dashur? Perse?
Mengjeset, e dashur, ne kohen e njohjes sone ishin si te rilindnim çdo dite. I prisja me desherim.Nata ishte vetem nje cast ndarjeje, ngarkuar me enderra te cilat i prjektoje ti. Kur ti ishe e ngrohte…ne enderrat e mia kishte diell. Mengjeset… Ti vije qe larg, me pershendesje me dore. Ndoshta mendoje se une nuk te dalloja dot. Gaboheshe ,e dashur, ty nuk te ngaterroja me askend ne bote.
Ti vije lehtazi dhe te dy, mbeshtjelle me atmosferen e lumturise sone benim ato pak metra, vetem disa minuta.Ti flisje… tregoje diçka,zeri yt me ngrohte.Ndodhte qe nuk e kuptoja se cfare thoshje, sepse zhytesha ne magjine e castit…dhe ti e cuditur pak buzeqeshje dhe e perserisje frazen.Ti e dije nga vinte hutimi im, por kaloje shkarazi, nuk pranoje tju vije emrin e vertete ndjenjave.
Deshiroja, e dashur, te mbeshtesja koken tek gjoksi yt e te percillja ate mal ndjenjash qe perjetoja.A kishte gje me te paster?!
Po druheshim edhe une edhe ti.
Dhe pastaj erdhi ai cast qe na distancoi. U beme si dy planete qe per pak caste paten te njejten orbite…pastaj nje force e makthshme na ndau.
Shtytja ishte vdekjeprurese… te pakten per mua. Tani vertitemi ne orbita te ndryshme. Distanca rritet me shpejtesi.Mijera parseke na ndajne.
Me duket se jane çastet e fundit, e vetmja mundesi (po qe se me ke dashur nje çast) t'i dergojme njeri -tjetrit, sinjal faljej,pajtimi… afrimi. Neqoftese Jo,…hesht deri ne Perjetesi.
Ndonjehere mendoj se duhet te kalosh edhe ti ne te njejtin kalvar dhimbjeje qe jetova dhe une.
Te vuash e te duash deri ne mohim.
Te ndjesh dhe te jetosh kulmin e dhimbjes e te lumturise brenda nje çasti.
Te çelesh e te rregjohesh nga nje fjale.
Te mbytesh ne detin e syve te dikujt, te te gufoje kraharori e njekohesisht te te asfiksohet frymemarrja.
Te te dridhen gjunjte, te te rrahe zemra, te te keputen kyçet si te kesh lenguar per muaj-vite ne kufi te vdekjes e… ne çast te arrish me nje pale krahe te fluturosh i lire ne hapesira, ku ngjyrat e tingujt shkrihen ne nje.
Ta ndiesh veten Zot dhe Hiç …njekohesisht. Dashuria eshte kjo.
Kur ta takosh do te duket sikur jemi takuar bashke.
Per nje çast… asnjehere per gjithmone, E dashur!

Shpresa Vrana, Boston - 2010

[ kthehu ]

| WebDizenjo